Silver Service

Waar Silver Service over gaat

Een restaurant aan de boulevard van Brighton, zilveren bestek, witte tafellakens, en een bordje op de deur met de laatste dag erop. Over vier weken is het voorbij. De serveerster die hier al jaren bedient, spaart elk fooibriefje voor haar eigen bakkerij. Ze komt nog een stukje tekort. En dan is er tafel negen. Elke donderdag zit daar dezelfde man, grijs haar, weduwnaar, altijd alleen, altijd hetzelfde menu. Hij praat weinig, betaalt op tijd en kijkt haar na als ze naar de keuken loopt. Tot ze op een rustige avond het dienblad neerzet en op de lege stoel tegenover hem gaat zitten.

Vanaf die donderdag is niets meer routine. Hij tekent, blijkt, en wel haar, al langer dan ze vermoedt. De afleveringstitels vertellen de route: een schetsboek, een sessie als model, regen op de pier, een avond waarop tafel negen alleen nog een excuus is. Tussen hen zitten dertig jaar, de blikken van de collega's en de vraag of een vrouw met een businessplan tijd heeft voor een man die zijn avonden liever met herinneringen doorbrengt. Allebei zijn ze volwassen genoeg om te weten hoe het eruitziet. Allebei gaan ze toch weer zitten.

Aflevering 1, The Other Chair, blijft helemaal in het restaurant: de laatste gast, bestek poetsen, de stoel die leeg blijft tot zij hem neemt. Je ziet hoe zij hem opneemt, en hij haar, en dat geen van beiden als eerste wegkijkt. Na aflevering 1 blijft een vraag open, namelijk wat er in de map naast zijn bord zit. Of de bakkerij uiteindelijk opengaat en wie bij de laatste service nog aan tafel zit, verklapt alleen de finale.