Diverted

Waar Diverted over gaat

Een vliegveld met één landingsbaan, ergens in Schotland, en mist die niet optrekt. Het enige hotel in het dorp heeft nog één kamer, met één bed. Ervoor staan twee gestrande reizigers: een vrouw van eind veertig, getrouwd, op de terugweg van een afspraak, en een man van eind twintig die haar bij de receptie voor wil laten gaan. Ze gooien een munt op. Kop of munt, en de kamer is van allebei. Diverted begint met die munt en houdt niet op zolang de mist blijft.

Elke ochtend is hetzelfde: vertrekbord, geschrapt, terug naar het hotel. Haar man belt, boekt om, stuurt de bevestiging. Zij bedankt, hangt op en gaat weer naar boven, waar één badjas voor twee hangt en de bar beneden om elf uur sluit. De serie vertelt vier nachten, en met elke nacht wordt de leugen aan de telefoon korter, tot ze bij het videogesprek in aflevering 4 niet meer weet waar ze de camera moet laten. Hij zegt niets. Hij hoeft niets te zeggen. Hij is er als de vlucht uitvalt, en dat is elke ochtend het geval.

Aflevering 1, Heads or Tails, is de receptie, de munt, de gang, die ene deur. Je ziet hoe ze allebei overwegen of ze het grappig moeten vinden, en hoe ze dan gewoon hun kant van het bed kiezen. Er gebeurt niets. Nog niet. Maar de wekker staat op vijf, en buiten is het zicht slechter dan de avond ervoor. Twee instapkaarten in de laatste aflevering vertellen hoe het afloopt.