House Swap

Waar House Swap over gaat

Twee koffers in de gang, twee instapkaarten die niets meer waard zijn. De terugvlucht uit Pisa is geschrapt, de volgende gaat pas op de vierde ochtend. Tot die tijd delen twee echtparen een boerderij in de heuvels van Toscane die eigenlijk alleen bedoeld was voor de overdracht bij de huizenruil: sleutels afgeven, tips voor de oven, handen schudden. Nu zitten ze met zijn vieren aan een tafel die van iemand anders is, met wijn uit de kelder en een hitte die 's nachts niet wegtrekt. En iedereen kijkt één keer te lang over de tafel, alleen niet naar de eigen partner.

House Swap doet wat series in deze situatie zelden doen: de personages praten. Op de tweede avond zegt iemand hardop wat iedereen denkt, en niemand staat op. Het zwembad wordt de grens, een lijn in het water waar beide stellen met opzet overheen zwemmen. Fair's Fair heet een aflevering, en dat is de deal die de vier sluiten, met regels die ze zelf verzinnen. Twee kamers, een boog zonder deur, twee huwelijken die drie nachten lang op de proef worden gesteld, terwijl de telefoon naar vluchten zoekt.

Aflevering 1 heet Someone Else's Table en is precies dat: een diner bij vreemden, een telefoontje van de luchtvaartmaatschappij, vier gezichten die rekenen. Je ziet wie als eerste glimlacht en wie als eerste wegkijkt. Na het dessert is duidelijk dat de nacht lang wordt, meer niet. Wat er op de vierde ochtend in de taxi naar het vliegveld overblijft, ontdek je pas in The Fourth Morning.