Reincarnated as the Villainess of a Shitty Game

Waar Reincarnated as the Villainess of a Shitty Game over gaat

Stel je voor: je hebt honderden uren in een game gestoken die je eigenlijk vreselijk vindt. Je kent elke route, elke dialoog, elk bad ending. Alleen het echte einde heb je nooit vrijgespeeld. Dan sterf je, midden in de nacht, met de controller in je hand. En je wordt wakker: in een jurk, in een kasteel, met het gezicht van de schurk die je in elke playthrough hebt zien falen. Precies zo begint deze serie. De heldin weet hoe het verhaal hoort te lopen. Ze kent het script. Wat ze niet kent, is het gevoel om er zelf in vast te zitten.

Haar plan klinkt verstandig: de prins en de heldin bij elkaar brengen, zichzelf uit de vuurlinie halen, het goede einde afwachten. Ze regelt ontmoetingen, laat bloemen liggen, verdwijnt op de juiste momenten uit beeld. De prins doet niet mee. Hij volgt haar de tuin in in plaats van de heldin, hij zoekt haar blik tijdens het banket, hij stelt vragen die in de game nooit voorkwamen. Met elke aflevering schuift het verhaal verder weg van de canon. Rage Quit kan niet, Continue? is geen optie, en de game heeft blijkbaar een route die niemand heeft geprogrammeerd.

In aflevering 1, New Game+, zie je de dood voor het scherm, het ontwaken in een vreemd lichaam en het eerste moment waarop de prins haar anders aankijkt dan bedoeld. De serie telt acht afleveringen en staat onder Fantasy en Specials, met kroon, intriges en een humor die de gamelogica serieus neemt. Of ze het Secret New Ending vindt of in de Boss Fight verliest, blijft hier open. Eerlijk gezegd: de vraag wie ze uiteindelijk kiest, is spannender dan welke trofee ook.